چشم مشتاق و دل دلواپسی دارم هنوز!        

و من آرام فقط           شانه بالا زدم و خندیدم.

او ندانست که من.....         در پس این خنده، غم هجران تو را            باز پنهان کردم!           

                                      دوستی نیز گلیست،

مثل نیلوفر ویاس،

                                ساقه ی تر وظریفی دارد .

بی گمان سنگدل است آن که

                           روا میدارد ،جان این ساقه ی نازک را

                    دانسته بیازارد!!           

           سراغ تو را از خدا می گرفتم!

وگر سنگ بودم، به هر جا که بودم،

          سر رهگذار تو جا می گرفتم!

اگر ماه بودی به صد ناز شاید ،

         شبی بر لب بام من می نشستی!

وگر سنگ بودی ،به هر جا که بودم،

         مرا می شکستی،مرا می شکستی!!!

                              گوشه ای درون خود نشستن است!

گل به خنده گفت : زندگی شکفتن است،

                          با زبان سبز راز گفتن است!

گفتگوی غنچه و گل از درون باغچه ،

                        باز هم به گوش میرسد!

راستی! تو چه فکر می کنی؟ 

                     من که فکر می کنم:

گل به راز زندگی اشاره کرده است!

                     هر چه باشد او گل است،

گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است!!!!!